Spring naar inhoud

Aangaan of accepteren?

Al jarenlang hoor ik ouders zeggen dat hun kinderen zo goed tussen de lijntjes kunnen kleuren. En vol trots showen ze dan de kleurplaten die hun kinderen vaak met tong uit de mond en menig aanwijzing van diezelfde ouders hebben ingekleurd. En al jarenlang ben ik dan degene die zegt dat ze juist búiten die lijntjes zouden moeten kleuren.

In letterlijke zin, we moeten die stomme kleurplaten sowieso in de ban doen, omdat het killing is voor het ontwikkelen van creativiteit. Oké, dat is misschien wat rigoureus, ik weet dat er kinderen zijn die het heerlijk vinden iets in te kleuren. En dat is ook goed, maar laat ze dan in ieder geval zélf die lijntjes tekenen. Geef ze een gewoon vel papier en vraag ze na de tijd wat ze allemaal getekend hebben. Ze zullen je verbazen. 😊

Maar ook in figuurlijke zin is het belangrijk dat er buiten de lijntjes gekleurd wordt. En weet je wat nu zo grappig is, dat is dus precies gedrag wat nou eenmaal bij kinderen hoort. Kinderen moeten namelijk ontwikkelen, ontdekken, onderzoeken en daarbij uitvinden hoe het leven werkt. Daarbij horen gedragingen die wij, als volwassenen niet altijd kunnen waarderen.

Jassen vergeten, schoenen door de hele gang, overal aanzitten, niet even rustig kunnen zitten, rennen door de winkel en ga zo maar door.

”Waarom doe je dat nou? Ik heb toch al honderd keer gezegd dat ik wil dat je je schoenen netjes op het schoenenrek zet?”

In de perfecte wereld zouden kinderen dat ook doen. Ze schoppen hun schoenen namelijk niet overal en nergens uit om jou te pesten. Ze hebben gewoon een ander belang, bijvoorbeeld heel nodig moeten plassen of zo snel mogelijk kunnen spelen. Is dat erg? Niet echt. Het gaat hier over je eigen verwachtingen en als je kinderen hebt moet je die soms, nee vaak, bijstellen. Dit betekent overigens niet dat je alles maar moet accepteren. Zeker niet.  Zoals ik in mijn vorige blog al schreef geven regels en grenzen ook veiligheid. Maar kies je gevechten. Bekijk per situatie of het voor jou/jullie zo’n groot probleem is dat je daar de strijd over aan wil gaan. Want als je alles wil bevechten dan heb je een dagtaak én het leven wordt dan wel érg ongezellig.  Ga er vanuit dat je kind bepaald gedrag niet laat zien om jou te pesten. Het is aan jou/jullie als ouder(s) te bepalen wat voor jou een echt probleem is en wat je accepteert.

Kinderen zijn nog niet altijd instaat te kiezen voor wat goed voor ze is. Denk aan ontbijten met een zak chips of een drie jarige die maar niet naar bed wil. Hier zul je als ouder dus moeten bepalen wat goed is voor het kind, de strijd aangaan en daarbij consequent en duidelijk zijn. Kies je gevechten en win ze! En ja dat kan gepaard gaan met huilen, driftbuien en dramatische taferelen van jezelf ter aarde werpen. Maar hé, dat mag best even.

En wordt het je te gortig doordat je kind de hele buurt bij elkaar gilt aan tafel omdat het geen chips mag, zeg dan dat je best even boos mag zijn, maar dat het moet stoppen met gillen. Stopt het gedrag niet zet dan gerust je kind even apart. Leg uit dat boos zijn niet erg is, maar dat je door het gillen elkaar niet meer kan verstaan aan tafel en dat je daar last van hebt. Wees eerlijk en in het hier en nu. Net als je kind. Een kind kan namelijk niks met ‘ik leer je hoe je je aan tafel moet gedragen voor later.’ Vertel je kind dat als het klaar is met gillen het weer aan tafel kan komen zitten. Hiermee wijs je bepaald gedrag af, maar je wijst niet het kind af. En hou je eigen emoties onder controle. Want een gillende vader of moeder is nou niet echt een voorbeeld als je wilt dat je kind stopt met gillen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WhatsApp