Spring naar inhoud

‘De prachtigheid van de gewoonheid’

Een tijdje geleden las ik een artikel van psychiater Dirk de Wachter. En oh wat zegt deze man rake dingen. Ik ben al jong begonnen zelf te bedenken wat de zin is van mijn leven. Dit alles kwam voort uit een periode in mijn leven waarin ik in de overtreffende trap leerde omgaan met teleurstelling. Mijn vader verliet ons gezin. Een levensgrote levensles dat het niet alleen maar feest is. Hoe vreselijk en verdrietig ook, ik heb er heel veel van geleerd. Het heeft mij enorm geholpen bij de volgende vreselijkste tijd van mijn bestaan, namelijk het moment dat mijn lief ziek werd en hij overleed. Want blijkbaar heeft John Lennon gelijk, "life is what happens to you while you're busy making other plans." En zoals ik als dertienjarige toevlucht zocht bij mijn familie, vrienden en vriendinnen, zo deed ik dat nu weer. Delen en samen zijn. Samen zien dat het leven soms erg lastig kan zijn, maar dat daarnaast er ook altijd nog mooie dingen zijn. Geen grote hoogdravende zaken, maar kleine dingen waar je dan toch van kunt genieten.

Dit is natuurlijk een vrij extreem voorbeeld van het leren omgaan met teleurstelling. Toch is dit wat ik ook vaak tegen ouders zeg; "Leer je kind omgaan met het feit dat sommige dingen in het leven nou eenmaal niet leuk zijn". Dat dat erbij hoort. Ouders hebben de neiging om het paadje van hun kinderen vrij te maken van obstakels en gedoe. Uit liefde natuurlijk. Je houdt zoveel van je kind, je kunt het niet verdragen hem of haar verdrietig te zien. Je wilt je kind beschermen tegen pijn en ellende. Tranen direct drogen en liefdevol "Stil maar" in het oor fluisteren. Maar is dit verstandig? Het is nu eenmaal zo dat je niet ongeschonden door het leven komt? En is het dan niet de taak van ons ouders onze kinderen te leren daarmee te dealen? Ze te zeggen dat ze best even mogen huilen. Want hoe je ook je best doet verlies, gemis, problemen, ze horen bij het leven. Het leven is geen Instagram, Facebook of snapchat met filters om oneffenheden weg te werken. Het leven is niet alleen maar leuk.

Waar het om gaat is dat we onze kinderen leren dat er nou eenmaal ook verdriet op je pad komt. Maar dat je er altijd voor ze zult zijn. Dat het kind verdriet, groot of klein, mag delen. En dat je het als ouder niet op kan lossen, maar dat je er wel bent om te praten en te knuffelen. Ze te leren omgaan met die emoties .

Daarnaast moeten we kinderen leren genieten van gewone dingen. We hoeven niet ieder weekend naar een pretpark. Gewoon samen aan tafel eten, met elkaar de dag doorspreken. Of samen de hond uitlaten en genieten van de natuur. Zoals Dirk de Wachter zegt: 'De prachtigheid van de gewoonheid.'

WhatsApp