Spring naar inhoud

Sensitieve responsiviteit

Je willen verbinden is een natuurlijke behoefte. In de visie schreef ik al dat baby's bepaald gedrag vertonen om zo nabijheid, bescherming en verzorging uit te lokken. Het is dus belangrijk dat er naast te zorgen voor primaire basisbehoeften als slapen en eten, er ook emotionele zorg is. Dat een kind leert dat je er voor hem of haar bent. Dat het kind op je kan vertrouwen.

Om daaraan te kunnen voldoen moet je dus goed in contact zijn met je kindje. Je moet aandacht hebben voor je kindje en zien aan de signalen die je kind afgeeft welke behoeften het heeft. Zo kun je aan die behoeften voldoen en dat zorgt er voor dat je kind zich veilig gaat voelen. Het weet dat het altijd op iemand kan bouwen en vertrouwen. Vanuit die veiligheid en nabijheid kan een kind de wereld gaan ontdekken. Het zien en begrijpen van die signalen noemen we ook wel sensitiviteit. Het adequaat reageren daarop noemen we ook wel responsiviteit.

Als je niet meer sensitief reageert op de signalen van een kind dan zal het alles uit de kast halen om toch die verbinding weer te krijgen. Als dat niet lukt zal het kind gefrustreerd raken, nog beter zijn best gaan doen, gaan gillen en huilen. Als dit aanhoudt en de (emotionele) verbinding wordt niet herstelt dan zal dit leiden tot een onveilige hechting.

Een mooi voorbeeld van dit principe zie je in het 'Still face experiment'

Je ziet het kindje samen met de moeder. Het kind geeft signalen af, de moeder reageert sensitief, spiegelt het kind en ze zijn volledig in contact. Dan draait de moeder zich om en als ze haar kind weer aankijkt, reageert ze totaal niet meer op de signalen die haar kindje afgeeft. Er is geen sociale interactie meer. Wat er dan gebeurt... Kijk zelf maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WhatsApp